نگارنده در این یادداشت تلاش کرده است تا با پرهیز از تاریخنگاری صرف در مورد فروغی، گوشهای از سیاستورزی وی را بهویژه در دو مقطع روی کار آمدن رضاخان و محمدرضا که از جمله نقاط عطف تاریخ معاصر ایران است، مورد بررسی قرار دهد.
در شهریور ۱۳۴۷ و پس از زلزله شدید فردوس، تلفات و خسارتهای فراوانی به بار آمد؛ در چنین شرایطی که مردم زلزلهزده نیازمند مایحتاج اولیه خود بودند، رژیم اقدامی در جهت تامین مایحتاج اساسی زلزلهزدگان انجام نمیداد و مردم به جمعیتهای خیریه نهضت امام خمینی امید بسته بودند.
عبدالحسین میرزا فرمانفرما مقادیر قابل توجهی از اراضی خود را به رضاخان بخشید که سابقا رئیس قراولان منزل او بود و سردار سپه نیز در مقابل، یکی از فرزندان فرمانفرما را روانه مجلس و دیگری را وزیر کرد.
میرزا حسن خان پیرنیا مشهور به مشیرالدوله نماینده پیشین مجلس و رئیس الوزرای چند دورۀ ایران در سن ۶۳ سالگی درگذشت.
روز نهم آبان ۱۳۰۴ با تصویب ماده واحدهای در مجلس شورای ملی، انقراض سلسله قاجار در ایران رسماً اعلام شد.
در واقع، ایراننوینی که «رضاشاه کبیر» معمار آن بود، یک دیکتاتوری بیرحم و خشن نظامی بود که در آن قانون اساسی و مجلس به شوخی شباهت داشت.
احمد علی مسعود انصاری گفت: بارها از زبان محمدرضا پهلوی(شاه) شنیدم که میگفت تمام انقلاب و سقوط سلطنت و اتفاقات بعد از آن تقدیر الهی است.
برای نخستین بار در ایران ۱۱ مهر ۱۳۳۷ یک فرستنده تلویزیونی با روزی ۵ ساعت، برای بینندگان تهرانی برنامههای سرگرم کننده و اخبار پخش میکرد.
