همیشه انتخاب با خودمان است

به گزارش پایگاه خبری “ججین”   ، توى هركدام از خانه‌های این شهر آدم‌هاى متفاوتى زندگى مى‌كنند.آدم‌هایی كه مى‌توانند روى قلب و جان بچه‌هاى اطرافشان اثر عمیق بگذارند. این سال‌ها بچه‌ها كلا مهم شده‌اند اما زمان ما، روزهاى جنگ و آوارگى خانواده‌ها، رفت‌و‌آمد و سفرهاى دسته‌جمعى بیشتر بود. همه حتى با فك و فامیل خیلى دورهمی معاشرت مى‌كردند. معاشرت با «فامیل‌هاى دور» همیشه هم دلچسب نبود، تعداد خیلى كمى از آنها تا یک بچه مى‌دیدند دلشان غنج مى‌رفت، اما اغلب این فامیل‌هاى دور، حوصله بچه‌ها را نداشتند و نسبت به ما بى‌تفاوت بودند. بعضی‌ها هم كه خیلى احساس بامزگى مى‌كردند، تا یكى از بچه‌ها را بعد از مدت‌ها مى‌دیدند به‌ او یک لقب مى‌دادند. اگه بچه عینك مى‌زد به او مى‌گفتند: «چطورى عینكى؟» اگه چاق بود بهش مى‌گفتند: «چطورى گامبو؟» اگه لاغر بود مى‌گفتند: «چطورى پیزورى؟» اگه قدش بلند بود، بهش مى‌گفتند: «چطورى دراز؟» اگه قدش كوتاه بود، بهش مى‌گفتند: «چطورى كوتوله؟» اگه سبزه بود، بهش مى‌گفتند: «چطورى سیاسوخته؟» اگه چشماش رنگى بود، بهش مى‌گفتند: «چطورى زاغول؟» و… من هنوز هم از آن آدم‌هایی كه در بچگى تا من را مى دیدند، مى‌گفتند: «به‌به شیربرنج خانوم هم كه اومده»، خوشم نمی‌آید. یعنى حتى اگر به بهانه مراسم فوت كسى مجبور شوم آنها را ببینم، نمى‌توانم در صورتشان لبخند بزنم. معلوم است كه دوستشان ندارم. اما همیشه آن دوست مهربان مامانم را كه عیدها براى همه بچه‌هاى فامیل و دوستانش آبرنگ و دفتر نقاشى مى‌خرید، یادم است. هنوز وقتى او را مى‌بینم با تمام وجودم به او لبخند مى‌زنم و بغلش مى‌كنم. انتخاب، همیشه با خودمان است .نیش بزنیم، روح آدم‌ها را بخراشیم و در ذهنشان خاطره بد باقى بگذاریم یا مهربانى كنیم و با چیزهاى كوچک نشان بدهیم که به یادشان هستیم.

مهراوه شریفی‌نیا

telegram.me/jajinnews