به یاد او که در برابر ‌کسی خم نشد

به گزارش پایگاه خبری “ججین”   ، سى‌ام مهر دوازده سال پیش، «فریدون گله» به سفر ابدى رفت. در خانه‌اش، در متل قو (سلمان شهر)؛ فیلمسازى بزرگ، بى‌ادعا و بى‌تكلف و از مهم‌ترین و تاثیرگذارترین سینماگران سینماى اجتماعى ایران؛ بیست و پنج سال در حسرت فیلمسازى ماند و رفت. وقتى از ایشان سوال مى‌كردم چرا فیلم نمى‌سازید، مى‌گفت: «به هر قیمتى فیلم نمى‌سازم، جلوى كسى خم نمى‌شوم، دست كسى را نمى‌بوسم…» گله نه متعرض بود و نه جنگجو. سینماگر اجتماعى ناب و قصه‌گویى كاربلد بود كه به‌خوبى لایه‌هاى طبقات اجتماعى جامعه‌اش را مى شناخت و روی پرده سینما بازتاب مى داد. او از ایران نرفت و ماند، اما نتوانست فیلم بسازد. صادق بود و شریف و اهل بازى روزگار نبود. از تنهایى در دنیاى خودش با كودك درونش كندویى تنیده بود كه در آن مى‌زیست، در خلوت و تنهایى و انزوا، نقاشى مى‌كشید، فیلمنامه مى نوشت و به فیلمسازى فكر مى‌كرد. فریدون گله غریبانه زندگى كرد، غریبانه حسرت كشید و غریبانه به خاك سپرده شد. سوم آبان ١٣٨٤ وقتى جسمش را در قطعه هنرمندان به خاك سپردیم، زیر تابوتش كمتر از ده دوازده نفر بودیم: ایرج قادرى، بانو بنایى، جواد طوسى، حامد بهداد، فرزاد موتمن، ایرج افشار، على‌اكبر ثقفى، تجدد، رضا درستكار، كامران ملكى، احمد احمدى و عدنان شاه‌طلایى. علیرضا داودنژاد هم زمانى رسید كه گله در خاك آرمیده بود. یادش گرامى.

رضا درمیشیان

telegram.me/jajinnews