اميدواري، نه خيال‌پردازي

به گزارش پایگاه خبری “ججین” ، انسان به اندازه‌اي مي‌تواند براي خود اميدسازي كند كه به مرز خيال‌پردازي نرسد. اميدسازي هميشه با در نظر گرفتن واقعيات، امكانات و توان و طاقت فردي صورت مي‌گيرد، در حالي كه خيال‌پردازي فاقد اين ويژگي‌هاست؛ پس بايد در اميدهايمان تجديد نظر كنيم. بايد مرز بين اميدواري و خوش‌خيالي را به خوبي دانست تا يكي در جاي ديگري قرار نگيرد.

راه‌هاي اميدواري

اميدواري مانند صفات پسنديده ديگر، اكتسابي است؛ يعني بايد با تلاش و تمرين آن را به دست آورد. راه‌هايي كه جوانه اميد را در دل آدمي مي‌كارد عبارت‌اند از:

تفكر مثبت

قدرت انديشه و تفكر، بر هيچ كس پوشيده نيست. انديشه نه تنها بر جسم انسان، بلكه بر آينده او نيز تاثير مي‌گذارد. تفكر مثبت، توليد انرژي، توانايي و دلگرمي مي‌كند و در عوض، تفكر منفي موجب اضطراب و تشويش افراد مي‌شود. اگر بخواهيم اميدوار زندگي كنيم بايد همواره نيمه پر ليوان را بنگريم نه نيمه خالي آن را و به آنچه مي‌توانيم كسب كنيم بينديشيم. براي اين منظور راهكارهايي وجود دارد.

همراهي با زيبايي‌هاي زندگي

زندگي بستري از تيغ و خار يا باغي از گل سرخ است، اما اينكه ما زندگي را از چه زاويه‌اي ببينيم مهم است. (آيا هرگز متوجه شده‌ايد وقتي به شما شاخه گل سرخي هديه مي‌كنند كه ساقه‌اش خارهايي به خود چسبيده دارد، اگر خارها را از آن جدا كنند، زود پژمرده مي‌شود؟ آيا هيچگاه به فردي كه شاخه گلي را به شما اهدا كرده مي‌گوييد كه چرا گلي با خار به شما مي‌دهد؟ شما از كنار خارها مي‌گذريد و از اهدا‌كننده گل تشكر مي‌كنيد. به راستي آنچه در زندگي به هر يك از ما داده شده كمتر از گل سرخي است كه دوستي به ما اهدا مي‌كند و ما به خار آن توجهي نداريم؟ پس از كنار خارهاي زندگي، بزرگوارانه بگذريم و نگاه اميدوار خود را متوجه گل‌ها كنيم.

انديشه در داشته‌ها

بزرگ‌نمايي سختي‌ها و نظر افكندن در كاستي‌ها و كمبودها كه يك روي سكه زندگي است، باعث شده است كه از روي ديگر سكه كه خوشي‌ها و زيبايي‌ها و داشته‌هاست، غفلت شود.