نبود قانون کپی رایت در ایران، ناشران داخلی را به عنوان سارقان ادبی معرفی میکند که بدون کسب اجازه از پدیدآورنده، اثری را منتشر میکنند.
از زماني كه در دهه ١٣٦٠ ويديوهايي از لسآنجلس به ايران ميآمد تا امروز همواره هنرمندان موسيقي تلاش دارند به مخاطب ايراني بفهمانند كه به كپيرايت (قانون حقوق مولف) احترام بگذارد.
اين نكته هم بماند كه به دليل نبود قانون كپيرايت، همان مترجم هم براي ترجمه آن نمايشنامه خاص، نيازي به دريافت مجوز از نويسنده اصلي نمايشنامه ندارد و اغلب، نمايشنامههاي خارجي بدون اين مجوز، ترجمه ميشوند.
