بهزاد کریمی میگوید: ما در دوره شاه اسماعیل دستکم متوقعیم پس از این همه تجربه تاریخی صفویان، بتوانیم به حکومتی دینی در چارچوبهای فقه شیعی دست یابیم اما واقعیت این است که برعکس حکومت شاه عباس صفوی یک حکومت سکولار است. حکومتی که در ظاهر داعیه دیانت داشت اما سراسر به منافع ملی متعهد بود و ابایی نداشت که در راستای منافع ایران یا سلسله خودش حتی این ظواهر را هم کنار بگذارد و این دقیقا معنای یک حکومت عملگرای عرفی است.
