لادن طباطبایی / خارج ما، خارج آنها

به گزارش پایگاه خبری “ججین” ، ‏‎یک سوراخی هست به اسم سوراخ دعا که اگر گم بشود، خیلی بد می‌شود! البته كه شما هیچ‌كدامتان مثل ما نیستید و سوراخ دعایتان را هیچ‌وقت گم نکرده‌اید و این چیزها برایتان خیلی پیش‌پاافتاده است. اما ما، وقتی که در ایران زندگی می‌كردیم، سوراخ دعایمان را گم کرده بودیم و اینطور بودیم كه فكر می‌كردیم همبرگر مك‌دونالد بهترین همبرگر دنیا و قهوه استارباكس، شیك‌ترین قهوه دنیاست و خارجی‌ها از اول صبح همه‌اش مشغول یك‌جور زندگی مرفه بی‌‌‌درد هستند كه در قهوه استارباكس و همبرگر مك‌دونالد خلاصه می‌شود!

البته آپشن‌های دیگری هم توی ذهنمان داشتیم، مثل مرغ كنتاكی و برگركینگ! اما خب، واضح بود كه مك‌دونالد چیز دیگری بود و گاهی اگر گذرمان به بعضی از نقاط خارج مثل دبی می‌افتاد، فراموش نمی‌كردیم كه حتما برویم مك‌دونالد و استارباكس و روی ‌میزمان را هم پر بكنیم از لیوان و قوطی و توی دستمان هم یك خلال سیب‌زمینی سرخ‌كرده بگیریم و رو به دوربین لبخند بزنیم و عكس لاكچری بگیریم! ما اینطوری بودیم و شما خوشبختانه اصلا اینطوری نیستید… بعدها کم‌کم یاد گرفتیم که گاهی شیک‌تر است که در جمع‌ها بگوییم که مثلا مک‌دونالد خیلی هم جالب نیست و مثلا برگرکینگ خوشمزه‌تر است و نشان بدهیم که ما سلیقه‌مان متنوع‌تر است و خیلی سرمان می‌شود! یك‌جور دیگری هم كه ما بودیم و شما نیستید اینطوری بود كه ما فكر می‌كردیم توی خارج همه «برند» می‌پوشند و برندپوشیدن، اصولا چند درجه رنگ پوستمان را روشن‌تر می‌كند و قدمان چندسانت بلندتر می‌شود و خیلی لاكچری‌تر می‌شویم و خیلی خارجی به‌نظر می‌رسیم.

اینطوری بود كه کفش كتانی‌مان حتما باید آخرین مدل نایكی بود و تیشرتمان هم حتما باید یك «آلفردو یك چیزی» بود که مثلا ایتالیایی باشد و شلوار جینمان اگر لیوایز نبود، بی‌‌‌آبرویی می‌شد! خلاصه كه ما خیلی اینطوری بودیم و‌ سوراخ دعایمان گم شده بود، ولی ما می‌دانیم که شما اصلا اینطوری نیستید! چند‌ سال پیش، ساعت سه و نیم بعدازظهر یك روز دوم نوامبر، ما از هواپیما بیرون آمدیم و عملا شدیم یک خانواده خارج‌نشین بی‌‌‌درد و فقط چند روز طول کشید تا بفهمیم که این «خارج»، آن «خارج»ی نیست که ما توی ایران خیالات می‌کردیم! روز سوم نوامبر بود كه فهمیدیم فست‌فود یعنی غذایی كه همه‌چیز هست جز باكلاس و روز چهارم نوامبر بود كه فهمیدیم توی رده‌بند ده‌ها برند فست‌فود مثل برگركینگ، زَگزبیز، وِندیز، آربیز، چیلیز، چیك‌فیله و غیره، مك‌دونالد عملا بدترین و بی‌‌‌كیفیت‌ترینشان است! و روز پنجم نوامبر بود كه فهمیدیم خارجی‌ها خودشان اینطور فكر نمی‌كنند كه با خوردن فست‌فود، خارجی‌تر می‌شوند! فقط وقتی كه بخواهند «ارزان و چرب و چیلی» بخورند، فست‌فود می‌خورند! روز ششم نوامبر كشف كردیم كه كلا توی این «خارج»، ملت به هیچ‌وجه فست‌فودخوردن را یک‌جور تفریح آخر هفته نمی‌دانند و بعدازظهر شنبه، ملت شیک و پیک نمی‌کنند تا بروند همبرگر بخورند و این کشف آخری ما را کشت… و البته که فقط ما توی این توهم بودیم و‌ شما اینطوری نبودید و نیستید و همه اینها را می‌دانستید… روزهای بعد فهمیدیم كه در خارج، «برند» فقط یك علامت است، یك تكه كاغذ كه روی جنس چسبیده! و این برند هرچه كه باشد و هركاری كه بكند، طبقه اجتماعی آدم را مشخص نمی‌كند!

بعدتر فهمیدیم كه در این خارج، شما اگر نتوانید جدیدترین كیف مایکل کورس پانصددلاری را بخرید، نه‌تنها خاك بر سرتان نشده و دق نمی‌کنید، بلکه تازه می‌شوید مثل هشتاد و پنج ‌درصد خارجی‌هایی كه جدیدترین مدل كیف پانصد دلاری دستشان نیست و اصولا كسی هم برای یك كیف پانصددلاری كه دارد شما را حمل می‌كند، تره هم خرد نمی‌كند! چرا باید خودشان را برای آخرین مدل عطر و لباس دق بدهند وقتی که فقط سه ماه بعد می‌توانند همان جنس را به یک سوم قیمت بخرند و بپوشند و حتی توی آینه به خودشان نگاه هم نکنن ! و اینطوری بود که ما فهمیدیم که در خارج همبرگر فقط همبرگر است و‌ لباس فقط لباس است و صد دلار گرانتر یا ارزانترش فقط به درد این می‌خورد که تو بخواهی به خودت و زندگی‌ات حالی بدهی وگرنه هیچ‌کدامش نه آرزو است و ‌نه حسرت! و البته اینها همه‌اش را شما همه از اول می‌دانستید، شما که مثل ما نیستید.

سوراخ دعایتان را بلدید خدا را شکر. چندی پیش ویدئویی دیدم از آقایی که چندمین شعبه برند فست‌فودش را در یک ‌جای خیلی باکلاس تهران افتتاح کرده بود و مردم با ماشین‌های خیلی شیک و موهای خیلی شیک و لباس‌های خیلی شیک و اداهای خیلی شیک رفته بودند تا سیب‌زمینی سرخ‌کرده و همبرگر و نوشابه بخورند و آقاهه هی می‌گفت که هدفش رقابت با مک‌دونالد است و مردم هم هی می‌گفتند که ما در آلمان و فرانسه و ترکیه و دبی مک‌دونالد خوردیم، ایرانی‌اش خیلی خوشمزه‌تر است و همه خیلی خوشحال بودند که قرار است با مک‌دونالد رقابت کنند!