هنگامه قاضیانی / صبری که به ثمر نشست

به گزارش پایگاه خبری “ججین” ، سعادت چیزی جز اجرای آیین انتظار فعال و شكوه صبر نیست. در این هفت ماه، شش فیلمنامه نقش یك به دستم رسید كه از اول تا آخر بودم، اما نبودنم را بیشتر می‌دیدم در فضای تهی كلمات و قصه‌های بس ملال‌آور و تكراری، تا فیلمنامه «اردك لی» بعد از بیست و پنج سال از لفاف صبر زمان به دستان تهیه‌كننده شاعر سینمای ایران، علی حضرتی رسید و او مثل همیشه با شهامت به پدر اپرای عروسكی اقای دكتر بهروز غریپ‌پور گفت: هستم. نقش را خواندم و به یاد نامادری قصه صمد بهرنگی افتادم و اولدوز و یاشار، كه همه خیال و بلوغ من بود در 9سالگی. بدون‌‌‌شك با ایقان گفتم: من نیز هستم.

گریم سخت روی صورتم نقش و جانی به این زن داد. جلو دوربین اثر بی‌‌‌شك مانای «اردك لی» رفتم، مقابل دوربین مردی كه عروسك‌های اپراهایش مولانا و حافظ و سعدی می‌خوانند. شب اول تا روز بعد ٣٦ ساعت این نقش خواب به چشمم نیاورد که این زن كه بود، و چه هست که در زمین بماند برای تصویر و آیندگان. من سعادتمندم كه در میان دویست پرسونای قصه‌ای كه روزه سكوت بیست‌وپنج‌ساله داشته جان دادم و جان گرفتم برای سینما. سازندگان این اثر بس‌زیبا و حقیقی این‌روزها در خیابان دوست‌داشتنی خاطرات كودكیم، انقلاب، در تلاش محترم و صمیمانه‌ای در حال خلق‌اند.

بعد از هجده سال ایفای نقش‌های دقیق اعتراف می‌كنم «سخت‌ترین ژست روانی» و ایفای نقش را تجربه كردم. معجزه خجسته دیگر این است كه روزی كه آكادمی را تاسسیس كردیم به هیچ‌كس قول ندادیم كه شما را بازیگر می‌كنیم اما در این اثر مانا و مفخم پنج هنرجوی آكادمی ما جلو دوربین رفتند. روزی با شما در زمستانی زیبا شاید به دیدار این فیلم خواهم نشست، مردم حقیقی و مهربان سرزمینم.

telegram.me/jajinnews